از دستای پاک عيسی طلب یاری می کردم

واسه بازگشت دوباره به یک ملت عاشق

از دل آوازه خونی من پرستاری می کردم

می گفتن که گلنسا تو شالیزار دعا می کاره

جای هر دونه گندم یه شمع نذری می زاره

میگفتن دو کبوتر روی پرهاشون نوشتن

خدا آوازه خون دیرینه رو خونه میاره

بازگشت دوباره من مثل معجزه می مونه

گرچه واسه زنده بودن عشقه بهترین بهونه

مهتاب زیر چادر غم واسه من لالایی می خوند

گل سرخ شب تا سحر واسه پاسداری می موند

تو خیالم با همون دستای ناتوان سردم

چهل و پنج بهار عمرم رو روی صحنه نقاشی کردم

صدای گریه فرزندانم رو وقتی شنیدم به خدا گفتم:

بزرگی از تو باشه برمی گردم

هموطن خوب می دونستم تو واسم دعا می کردی

واسه سلامت من خدا رو صدا می کردی

شنیدم قربونی کردی توی خاک پاک ایران

که آوازه خون بمونه تا صداش نگیره پایان

هموطن خوب می دونستی قلب بیمارم تو سینه

می تپه به عشق اینکه هموطن هاش رو ببینه

واسه ملتی بخونه از غم دل دیوونه

که یه عمری عاشقونه خواستن که آواز بخونه